Οι αγορές προεξοφλούν την αναδιάρθρωση

Οι αγορές προεξοφλούν ότι η χώρα θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους πριν από τα μέσα του 2013,

 παρά τις διαψεύσεις από τον υπουργό Οικονομικών και κοινοτικούς αξιωματούχους, ενώ πιο πιθανό σενάριο θεωρείται η επιμήκυνση της αποπληρωμής των ομολόγων σε εθελοντική βάση, σύμφωνα με οικονομολόγους ξένων οίκων.

Η διαχείριση του ελληνικού χρέους και η στάση της Ε.Ε. επηρεάζει αποφάσεις σε όλο τον κόσμο. Η φωτ. από τη Νέα Υόρκη (ΑΡ) Τα spreads και συνακόλουθα οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, ιδίως των πιο βραχυπρόθεσμων, έχουν εκτοξευθεί σε πολύ υψηλά επίπεδα το τελευταίο διάστημα, αντικατοπτρίζοντας την άποψη ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να δανειστεί από τις αγορές μέσω έκδοσης ομολόγων, όπως προβλέπει το Μνημόνιο.
Η απόδοση των ελληνικών κρατικών ομολόγων που λήγουν το 2012 ξεπέρασε το 20% τις προηγούμενες μέρες και του 10ετούς ομολόγου παρέμεινε πάνω από 14% που είναι συμβατά με καταστάσεις αφερεγγυότητας.
Επίσης, τα ασφάλιστρα κινδύνου που πληρώνουν όσοι έχουν ελληνικά ομόλογα και θέλουν να βεβαιωθούν ότι θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω σε περίπτωση χρεοκοπίας κατέγραψαν νέο επίπεδο ρεκόρ στις 1.300 μονάδες βάσης τη Μεγάλη Τετάρτη εν μέσω φημών για αναδιάρθρωση μέσα στο Σαββατοκύριακο.
Κοινώς, υπήρχαν επενδυτές που ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν 1,3 εκατ. ευρώ ετησίως για να αγοράσουν πιστωτικά παράγωγα (CDS) προκειμένου να «προστατεύσουν» την ονομαστική αξία των ομολόγων τους ύψους 10 εκατ. ευρώ.
Λάδι στη φωτιά
Οι δηλώσεις Γερμανών υπουργών, όπως του κ. Σόιμπλε ότι «κάτι θα πρέπει να κάνουμε» αν η έκθεση προόδου των Ε.Ε./ΔΝΤ/ΕΚΤ τον Ιούνιο συμπεράνει ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι διατηρήσιμο ή του κ. Χόγερ ότι «μια εθελοντική αναδιάρθρωση θα υποστηριζόταν από τη Γερμανία» έριξαν περισσότερο λάδι στη φωτιά των σεναρίων για το ελληνικό δημόσιο χρέος.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η χρηματοδότηση των αναγκών του Δημοσίου, αφού τον Μάρτιο του 2012 οι δαπάνες ξεπερνούν τα διαθέσιμα λεφτά για πρώτη φορά από τον Μάιο του 2010 που ενεργοποιήθηκε το δάνειο των 110 δισ. ευρώ με Ε.Ε. και ΔΝΤ.
Τον Μάρτιο του 2012 υπάρχει μια λήξη ομολόγων ύψους 14,5 δισ. ευρώ.
Αν λοιπόν η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει στις αγορές μέχρι εκείνη την περίοδο θα πρέπει να βρει τα λεφτά από αλλού. Θεωρητικά, είτε θα πρέπει να λάβει νέα διμερή δάνεια από τις χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ είτε θα αγοράσει τα ομόλογα που θα δημοπρατηθούν από το ευρωπαϊκό ταμείο χρηματοοικονομικής σταθερότητας (EFSF).
Ομως, οι αγορές θεωρούν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι πολιτικά εφικτό, αφού οι κυβερνήσεις των χωρών του πυρήνα της ευρωζώνης δεν μπορούν να αγνοήσουν την αντίθεση της μεγάλης πλειοψηφίας των ψηφοφόρων τους στα προγράμματα διάσωσης της Ελλάδας και των άλλων χωρών της περιφέρειας του ευρώ.
Το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών στη Φινλανδία όπου οι ευρωσκεπτικιστές τετραπλασίασαν το ποσοστό τους δεν έχει περάσει απαρατήρητο. Επιπλέον, η Γερμανία έχει γενικές εκλογές το 2013.
Για να δοθεί το πράσινο φως από την Ε.Ε. για νέα χρηματοδότηση θα πρέπει να εγκριθεί είτε από τα εθνικά Κοινοβούλια των χωρών-μελών είτε από τους υπουργούς Οικονομικών αν πρόκειται για το EFSF.
Διλήμματα
Ως εκ τούτου, οι αγορές θεωρούν πιο πιθανό να συμφωνήσουν οι ηγέτες της Ε.Ε. στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που θα έδινε την ευκαιρία στην Ελλάδα να χρηματοδοτήσει πλήρως τις ανάγκες της για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από το υφιστάμενο δάνειο των 110 δισ. ευρώ, παρά να συμφωνήσουν σε επιπλέον χρηματοδότηση από το EFSF ή νέο δάνειο από το ΔΝΤ.
Ομως, θα ήταν οξύμωρο να δώσουν την έγκρισή τους για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους σύντομα για δύο λόγους. Πρώτον, θα υπέσκαπταν την αξιοπιστία της Ε.Ε., αφού δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που συμφώνησαν στην αναδιάρθρωση του δανείου των 110 δισ. ευρώ με επιμήκυνση της αποπληρωμής από τα 3,5 στα 7,5 χρόνια και χαμηλότερο spread.
Δεύτερον, θα έστελναν σήμα στις άλλες χώρες της ευρωπεριφέρειας ότι θα μπορούσαν να τύχουν ανάλογης μεταχείρισης και ως εκ τούτου δεν χρειαζόταν να εφαρμόσουν πιστά τα προγράμματα λιτότητας. Επιπλέον, δεν θα ήταν έξυπνο να προωθούν την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ενόσω βρίσκονται σε συζητήσεις με την Πορτογαλία που βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο για το πακέτο μέτρων λιτότητας και τη χρηματοδότησή της.
Επομένως, οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν πιο πιθανό η Ε.Ε. να καθυστερήσει μια πιθανή απόφαση αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους όσο μπορεί περισσότερο και σίγουρα όχι πριν από τον Ιούνιο. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αλλάξει μόνο αν υπήρχαν άσχημες εξελίξεις στην Ελλάδα, π.χ. κοινωνική αναταραχή κ.τ.λ., εκτιμούν αναλυτές.
Αν όμως είναι να γίνει τελικά αναδιάρθρωση, τότε όσο γρηγορότερα γίνει τόσο το καλύτερο από ελληνικής σκοπιάς, γιατί όσο περνά ο καιρός, ένα μεγαλύτερο κομμάτι του χρέους των 350 δισ. ευρώ μεταφέρεται από τους ιδιώτες σε θεσμικούς πιστωτές, δηλαδή ΔΝΤ και Ε.Ε.
Η Ελλάδα θα έχει εισπράξει περίπου 78 δισ. ευρώ μέχρι τα τέλη του 2011 από το δάνειο των 110 δισ. αν δοθεί η έγκριση.
Εθελούσια
Πάντως, οικονομολόγοι όπως ο Ρικάρντο Μπαρμπιέρι της ιαπωνικής τράπεζας Μιζούα, ο Δημήτρης Δρακόπουλος της επίσης ιαπωνικής Nomura και άλλοι θεωρούν ότι αν όντως προκύψει θέμα αναδιάρθρωσης πριν από το 2013, είναι πιο πιθανό να γίνει σε εθελούσια βάση και να περιλαμβάνει επιμήκυνση της αποπληρωμής του συνόλου ή μέρους του δημόσιου χρέους κατά 10 ή περισσότερα χρόνια.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα προτείνει στους κατόχους των υφιστάμενων ομολόγων της να τα ανταλλάξουν με νέα που θα λήγουν 10 χρόνια ή περισσότερα αργότερα.
Θα μπορούσαν επίσης τα νέα ομόλογα να έχουν χαμηλότερα κουπόνια σε σχέση με τα παλιά, αν και κάτι τέτοιο θα πείσει πολλούς παλιούς κατόχους ομολόγων να μην ενδώσουν στην προσφορά και να ανταλλάξουν τα παλιά με νέα ομόλογα.
Στην αγορά κυκλοφορεί έντονα ότι τα νέα ομόλογα θα έφεραν ετήσιο κουπόνι ίσο με 3,5% έναντι 4,8% που εκτιμάται ότι είναι το μέσο κουπόνι στα υφιστάμενα ελληνικά ομόλογα. Μερικοί θεωρούν ότι δεν αξίζει τον κόπο να γλιτώσεις 1,3 ποσοστιαία μονάδα (4,8%-3,5%) στο κουπόνι, ρισκάροντας το ενδεχόμενο πολλοί επενδυτές να μην ανταλλάξουν τα ομόλογά τους.
Πάντως, όλοι συμφωνούν ότι μια ήπια αναδιάρθρωση χρέους αυτής της μορφής αγοράζει μεν χρόνο στην Ελλάδα για να βάλει τα δημοσιονομικά της σε τάξη, υπό την έννοια ότι χρειάζεται μικρότερο πρωτογενές πλεόνασμα ως ποσοστό του ΑΕΠ για να σταθεροποιήσει το δημόσιο χρέος της, αλλά δεν το μειώνει.*

πηγη:enet.gr