ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ «ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ»

Είναι προφανές όμως ότι το σύστημα αυτό δεν βολεύει το ίδιο τις λιγότερο ανταγωνιστικές χώρεςεμπόδιο ή άλλοθι το κακό παρελθόν και η κομματοκρατία, που το δυσφήμησαν. Αν χρειάζεται να παραθέσει κανείς ένα παράδειγμα για τον θετικό στρατηγικό ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει το κράτος, στο πλαίσιο μιας μεικτής οικονομίας, ας δει το παράδειγμα της Κίνας, που είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη χώρα στον κόσμο, με καθοριστικό ρόλο του κράτους. Ας δει επίσης το παράδειγμα της Γαλλίας του στρατηγού Ντε Γκωλ, που έκανε ένα θεαματικό αναπτυξιακό άλμα, στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου στρατηγικού σχεδιασμού.
Η Ελλάδα κινδυνεύει να σαρωθεί, να ξεπουληθεί και να αλλοτριωθεί χωρίς την άσκηση μιας εθνικής αναπτυξιακής στρατηγικής, που θα διατηρήσει σημαντικό δημόσιο έλεγχο και ρόλο σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας και σε αντίστοιχες δημόσιες επιχειρήσεις.
Είναι μια πρώτη «κόκκινη γραμμή», που πρέπει να χαραχθεί αποφασιστικά απέναντι στις σειρήνες των γενικευμένων και άκριτων ιδιωτικοποιήσεων, που προβάλλονται ως δήθεν μόνη ή αναπόφευκτη λύση. Μια δεύτερη «κόκκινη γραμμή», που πρέπει επειγόντως να χαραχθεί, αφορά την εφαρμογή του Μνημονίου και των διαδοχικών του επανεκδόσεων. Πού οδηγεί τελικά η πολιτική αυτή, εάν δεν αποκλείει την αναδιάρθρωση του χρέους αργότερα, υπό χειρότερους όρους, και εάν παραλλήλως το χρέος μεγεθύνεται αντί να μειώνεται στη διαρροή του χρόνου; Υπό τις συνθήκες αυτές, θα επρόκειτο για σισύφειο έργο. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα ήταν λογικό να εξετασθούν οι δυνατότητες για την επανδιαπραγμάτευση του χρέους ή μέρους του.
Μια τρίτη «κόκκινη γραμμή» είναι η διπλή ανάγκη της διαφυλάξεως της κοινωνικής συνοχής, έστω και με σκληρές θυσίες, και της άμεσης δρομολογήσεως αναπτυξιακών μέτρων και πολιτικών, στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης εθνικής στρατηγικής.
Κανείς δεν διαφωνεί με την ανάγκη δημοσιονομικής εξυγιάνσεως και περισυλλογής. Η πολιτική αυτή όμως δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μπούμερανγκ και να πλήττει, πέρα από κάθε επιτρεπτό όριο, τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας, την κοινωνική συνοχή ή, ακόμη, την εθνική άμυνα, όταν οι κίνδυνοι είναι προφανείς και άμεσοι. Λαμβάνοντας υπ' όψιν τις γιγαντιαίες διαστάσεις του εξωτερικού χρέους, είναι ηλίου φαεινότερον ότι, χωρίς σημαντική ανάπτυξη, δεν μπορούν να δημιουργηθούν ουσιαστικά πλεονάσματα για τη σταδιακή αποπληρωμή του σε βάθος χρόνου. Η ιδέα ότι η ανάπτυξη θα προέλθει μόνο από διεθνείς επενδύσεις των πολυεθνικών και από αποκρατικοποιήσεις, είναι μια ιδεολογική νεοφιλελεύθερη προσέγγιση, τις συνέπειες της οποίας είδαμε σε πολλές χώρες, με πολύ ακραίο παράδειγμα τη Ρωσία του Γιέλτσιν. Η ανάπτυξη θα προέλθει από ένα μεικτό σύστημα εθνικών, δημοσίων και ιδιωτικών επενδύσεων, διεθνών επενδύσεων και αξιοποιήσεως της δημόσιας περιουσίας, περιλαμβανομένων, όπου αυτό πραγματικά ενδείκνυται, αποκρατικοποιήσεων και ιδιωτικοποιήσεων.

Τι γίνεται με τα εθνικά θέματα στο διπλωματικό παρασκήνιο;
 μέλη
, που κατακλύζονται από ξένα προϊόντα και βλέπουν να χάνεται σταθερά ακόμη και η εθνική τους αγορά και να εκτοξεύεται το εμπορικό τους έλλειμμα στα ύψη. Βλέπουν, χειρότερα ακόμη, να είναι ουσιαστικά ανυπεράσπιστες μπροστά στη διεθνή χρηματιστική κερδοσκοπία και στις περίφημες αγορές. Η προτεινόμενη ευρωπαϊκή ασπίδα στον τομέα αυτό έρχεται, δυστυχώς, είτε πολύ αργά, με πολύ υψηλό κόστος για τη χώρα, είτε με πολύ σκληρούς όρους.
Η ευρωπαϊκή αυτή πολιτική της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης υποσκάπτει μακροπρόθεσμα την ευρωπαϊκή συνοχή γιατί, αντί της συνεργατικής αλληλεγγύης και της ισόρροπης αναπτύξεως στο εσωτερικό της και μιας κοινής πολιτικής προς τα έξω, καλλιεργεί ενός είδους «ιμπεριαλιστική» πολιτική ισχύος, που αντιμάχεται την αρχή και το ιδεώδες της ισοτιμίας των χωρών μελών στο πλαίσιο μιας Ευρωπαϊκής Συμπολιτείας.

Παραμένει σημαντικότατος
ο ρόλος του εθνικού κράτους
Με δεδομένη λοιπόν την κατάσταση αυτή, κάθε σοβαρή χώρα που μεριμνά για την ανεξαρτησία, την εθνική κυριαρχία και το εθνικό της μέλλον, οφείλει να διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού το εθνικό της κράτος και να το αξιοποιήσει για να προασπίσει και να προαγάγει τα εθνικά της συμφέροντα. Ιδεοληψίες ότι τώρα που είμαστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πολύ μικρότερη σημασία το εθνικό μας κράτος και ότι προορίζεται να προσλάβει στο μέλλον επαρχιακό σχεδόν χαρακτήρα, είναι αβάσιμες και παραπλανητικές. Θα ίσχυαν εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση ακολουθούσε άλλη πορεία και αποτελούσε μια πραγματικά συνεκτική πολιτική ένωση, βασισμένη στην αρχή της εσωτερικής συνοχής και αλληλεγγύης.
Στο πνεύμα αυτό, οι ελληνικές ηγεσίες πρέπει να συνειδητοποιήσουν, παραλλήλως με πολλά άλλα που αφορούν το πολιτικό σύστημα, και τις εσωτερικές πολιτικές, ότι το εθνικό κράτος παραμένει σταθερά αναγκαίο και αναντικατάστατο για την προάσπιση των ζωτικών ελληνικών συμφερόντων και τη διασφάλιση του εθνικού μέλλοντος.
Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι το κράτος πρέπει να διαφυλάξει σημαντικές δυνατότητες για τη χάραξη και την άσκηση στρατηγικών και πολιτικών, περιλαμβανομένης μιας εθνικής αναπτυξιακής στρατηγικής, με συγκεκριμένους στόχους. Δεν πρέπει σ' αυτό να είναι

πηγη:το παρον