«Κουτσοί στραβοί, στον Άγιο Παντελεήμονα»

Του Θεόδωρου Σαββίδη  

Η ελπίδα, γνωστό είναι,πεθαίνει τελευταία. Γνωστό επίσης είναι ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.

Υπό αυτήν την έννοια είναι κατανοητή και αναμενόμενη η συμπεριφορά κάποιον «υπολοίπων» της πρόσφατης πολιτικής ζωής και ιστορίας του τόπου που αναζητούν σωτηρία και καταφύγιο προκειμένου να διασώσουν ότι είναι δυνατόν από το «ευτελές» πολιτικό τους σαρκίο.

Αδίστακτοι στην πολιτική τους πρακτική, αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να αλλάξουν ένδυμα προκειμένου να αποκτήσουν την αμυδρά έστω ελπίδα πολιτικής επιβίωσης.

Πρόκειται για τους επιτελείς της καταστροφής. Γι’ αυτό που στο όνομα των βελτιώσεων και του εξορθολογισμού διέλυσαν τα πάντα και οδήγησαν τμήματα της τοπικής κοινωνίας στη φτώχεια.

Πασίγνωστα και κυρίαρχα επί δεκαετίες πολιτικά υποκείμενα, θεωρώντας τους εκ γενετής προορισμένους να διοικούν δια βίου, δυσκολεύονται σήμερα να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα: δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ούτε μέχρι το περίπτερο της γειτονιάς τους χωρίς να συναντήσουν μια ανοιχτή παλάμη. Τόσο λαοφιλείς και λαοπρόβλητοι!

Αυτοί οι τύποι-γνωστοί, ας μη χαλάσουμε «μελάνι» για να γράψουμε το όνομα τους-θεωρούν ακόμη ότι μπορούν να ανακάμψουν και να βρεθούν ξανά στο προσκήνιο. Και για τον λόγο αυτό δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να γλείψουν εκεί όπου μέχρι λίγο έφτυναν.

Και να ξαφνικά ο Δήμαρχος πόσο μεγάλος και σπουδαίος ηγέτης έγινε! Προφανώς γνωρίζουν όλοι-και ο Δήμαρχος και η «αντιπολίτευση» που τον λιβανίζει- ότι οι πολιτικές που καθ’ υπαγόρευση από άλλα κέντρα εφάρμοσαν και εφαρμόζουν σε βάρος της τοπικής κοινωνίας τους υποχρεώνει να ξεχάσουν τις «αξεπέραστες» διαφορές τους και να μαζευτούν κάτω από μια κοινή πολιτική στέγη μπας και τη βγάλουν καθαρή.

Μεγαλεπήβολος στόχος, όμως, είπαμε, η «ελπίδα πεθαίνει τελευταία».

Ή μια άλλη εκδοχή, «κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα».

Αλλά έχει και ο … Άγιος τα όρια του.